Equus
Equus est humanitas Christi, ut in Apocalypsi: “Ecce equus albus,” id est, caro Christi omni sanctitate fulget. Equus, quilibet praedicator, ut in Iob: “Nunquid praebebis equo fortitudinem?” quod solus Deus fortitudinem boni operis praedicatori conferre videtur. Equus, quilibet impius, ut in Cantico: “Equum et ascensorem proiiciet in mare;” quod Dominus impium quemlibet, et eum, qui ei dominatur, diabolum, demergit in infernum. Equus, hoc praesens saeculum, ut in Genesi: “Mordens ungulas equi,” quod crudelitatem suam Antichristus exercebit in fine saeculi. Equus, corpus hominis, ut in Parabolis: “Equus paratus ad diem belli,” id est, corpus discrimini mortis oblatum. Equus, honor saecularis, ut in Psalmis: “Fallax equus ad salutem,” quod honor mundanus homini salutem conferre non valet. Equus caecus persecutor, ut in Apocalypsi: “Et ecce equus rufus:” quod persecutores sanctorum crudeles erant. Equus, forma haereticorum, ut in Apocalypsi: “Et ecce equus niger,” quod haeretici per erroris turpitudinem nigrescunt. Equus, Antichristus, ut in Apocalypsi: “Et ecce equus pallidus,” quod Antichristi superbia, quantacunque magna fuerit, deficiet in fine. Equus, libidinosus quilibet, ut in Psalmis: “Nolite fieri sicut equus et mulus;” id est, nolite esse luxuriosi et infructuosi. Per equos apostoli, ut in Exodo: “Misisti in mare equos tuos,” id est, in mundum universum praedicatores tuos. Per equos superbi et divites, ut in Isaia: “Vae qui descendunt in Aegyptum, equis sperantes;” id est, vae iis, qui nimis amant mundum, in substantiis abundantibus confidentes. Per equos opera, ut in Apocalypsi: “Sequebantur eum in equis albis;” id est, passionem suam imitabantur sancti in operibus suis. Per equos, cogitationes, ut in Deuteronomio: “Rex non multiplicabit sibi equos,” id est, praelatus superbos non habebit cogitatus. Equus, quilibet sanctus, ut in Iob: “Deridet equum et ascensorem eius,” quod diabolus in simulatoribus suis quemlibet virum sanctum, et qui ei dominatur, Deum contemnit.